Alles voor de foto! 24 april 2018 18:23

Alles voor de foto! 24 april 2018 18:23

Na een heel drukke werkweek had ik wel nood aan wat ontspanning. En wie ontspanning zegt, zegt Bali. Oooh Bali. Mijn laatste weken hier zijn ingegaan. De laatste weken van een luxeleventje in het paradijs. Maar goed, ontspanning dus. We besloten om op vrijdagavond met z’n allen sushi te gaan eten bij Suhimi in Seminyak. Fresh had een wonderbaarlijke ontdekking gedaan die dag, namelijk dat de bordjes bij Sushimi op vrijdagavond maar 20K kosten, wat neerkomt 1,18 euro. We waren met 7 of beter gezegd: Djordi en z’n harem. Sinds Rogier terug naar Nederland is vertrokken is Djordi de enige jongen in huis en moet hij dus serieus zijn mannetje staan. Djordi, Coco, Fresh, Lotte, Kiki, Mathi en ik vertrokken met z’n allen op de scooter richting Seminyak vol goede moed en vooral met grote honger. Maar toen we bij Suhimi aankwamen was er nog niet direct plaats voor zo’n bende, dus wachtten we buiten even met een aperitiefje tot we aan tafel konden gaan. Eén maal aan tafel kon de aanval beginnen. De bordjes rolden op een band langs onze tafel voorbij en we konden nemen waar we zin in hadden. Njammie!


Het was heel gezellig en toen we gedaan hadden met eten hadden we precies nog niet zo veel zin om naar huis terug te keren. We besloten om nog eens binnen te springen in The Lawn in Canggu en nog een danske te placeren. Kiki en Mathi reden al huiswaarts omdat Mathi ’s anderendaags moest werken. Toen we in The Lawn aankwamen zat de sfeer al meteen goed. The Lawn is een beach club in Canggu die vlak aan het strand ligt en geweldig gezellig is. We maakten het nog gezellig maar ook Fresh, Djordi en Lotte keerden na een tijdje naar huis terug. Coco en ik bleven nog met z’n twee over, maar na onze avonturen van vorige week, vinden we het helemaal niet erg om met z’n tweetjes op schok te gaan. We besloten ons op de dansvloer te wagen, maar toen liep het wat uit de hand. Aangezien Coco en ik nuchter waren – we moesten nog met de scooter rijden – leken sommige bezoekers toch iets té veel boven hun theewater. Het was dan misschien ook niet mijn beste idee om mijn favoriete move van tegenwoordig – de swish swish backpack kid move – te doen aangezien ik plots door iedereen werd aangesproken om hen de move aan te leren. Coco en ik lachten ons kapot met alle mensen die stonden te proberen alsof hun leven ervan af hing… We maakten het uiteindelijk zelf ook niet te laat en gingen op een deftig uur terug naar huis.
Zaterdagmorgen ging ik ontbijten bij Kiki en bracht koffiekoeken mee van bij Bread Basket. Lekker smullen! We passeerden nog langs de winkel om enkele inkopen te gaan doen en rond 12 uur gingen we naar Warung Ankang om noedels en springrolls om mee te nemen zodat we zouden kunnen eten wanneer Mathi thuiskwam van haar werk. We wilden namelijk snel snel snel vertrekken! We aten en smeerden ons in en vertrokken richting onze eerste stop: Abandoned Aircraft. Zoals de naam al doet vermoeden is dat een verlaten vliegtuig gelegen op een brak terrein. Maar onderweg schreeuwde Kiki het plots uit. Pasha had haar een bericht gestuurd. Ik hoor jullie al denken ‘Wie is Pasha?’ en dat zal ik jullie meteen zeggen! Pasha is een local guy van bij Nyang Nyang Beach waar we al twee keer waren langs geweest. Jammergenoeg was de wind nog nooit eerder goed geweest om te paragliden. Hij stuurde Kiki een bericht om te zeggen dat het eindelijk hét perfecte moment was om te paragliden. We herberekenden meteen onze route en zetten onmiddellijk koers richting Nyang Nyang Beach. We kwamen er toe en werden meteen warm begroet door Pasha en zijn team en aangezien we al zo vaak de moeite hadden gedaan om naar daar te rijden, kregen we zelfs een fikse korting! Bedankt Pasha, bedankt. We kregen elk een nummertje en moesten ons laten wegen en dat bracht geen al te positief nieuws. Gelukkig zei Pasha zelf dat er sowieso enkele kilootjes meer werden aangetoond op de weegschaal ‘voor de marge’. Oké, we hoefden ons dan toch niet héél slecht te voelen… Nummer 17, 18 en 19. Er waren nog enkele Chinezen (of Japanners of andere spleetogen) voor ons die gingen vliegen en vol ongeduld wachtten we onze beurt af. Maar toen kwam Pasha naar ons toe om te melden dat de wind gedraaid was en dat er even geen mogelijkheid meer was om te vliegen. Het zou toch weer geen waar zijn zeker. We bedachten alle drie alweer enkele doemscenario’s maar uiteindelijk kregen we het nieuws dat het onze beurt was. Kiki en Mathi gingen als eerste en ik vloog als derde. Mijn materiaal werd professioneel vastgemaakt en hoppa, het was zover. Mijn piloot Hendro had meteen door dat ik het fantastisch vond en totaal niet bang was, dus haalde hij z’n beste trucjes boven. Ik zwaaide enkele keren naar Mathi en Kiki die ik voorbij zag vliegen maar genoot vooral van het fantastische uitzicht. En alweer kon ik iets van mijn bucketlist schrappen!

Om te bekomen van dit heuse avontuur reden we naar Green Bowl Beach, waar we even wilden genieten van de rust en het verkoelende (lees: lauwe) zeewater. Maar zoals alle stranden in het zuiden van Bali, moesten we ook een hele afdaling doen om bij het strand aan te komen. Eenmaal op het strand aangekomen sprongen we de zee in en bleven we nog even chillen. Jammergenoeg volgde de klim naar boven nog, en die was zoals gewoonlijk weer niet van de poes.

Maar toen we aankwamen bij onze brommers – volledig uitgeteld – zagen we dat die omsingeld waren door – hoe kan het ook anders hier in Bali – apen. Mathi was, nadat ze in Monkey Forest de schrik van haar leven had opgedaan, doodsbang en wou niet dichter dan 15m komen bij een aap. Ik weet dat het bijna niet te geloven is, maar deze keer kwam Kiki, ja je leest het goed, to the rescue. Stoer als ze is besloot ze snel de brommer te nemen en weg te rijden, maar net op het moment dat ze bij de brommer is valt er een hele bende apen uit de lucht vanaf het dak van een warung. Ik lachte me kapot, maar wilde vooral zelf snel wegwezen!
Aangezien we ’s ochtends Abandoned Aircraft hadden overgeslaan, maakten we daar nog een tussenstop. We klommen over de rotsen heen tot we bij een viewpoint waren en enkele Instafoto’s later besloten we richting Seminyak te rijden, waar we bij Sea Vu Play lekkere paella aten. Aperitiefhapjes, paella, pintje, geslaagde dag: check, dubbelcheck!

Op de terugweg stopten we nog aan de ‘Karre’, beter bekend als Carrefour. Het loste niet helemaal mijn verwachtingen in jammergenoeg. Gelukkig kan ik in België weer naar mijn eigen, geliefde ‘Karre’ gaan op 200 meter van mijn deur. Geen getreur.
Zondag stond ik vroeg op want we zouden het oosten van Bali eindelijk gaan verkennen. Ik had hier al heel lang naar uitgekeken! Efendy, onze privéchauffer pikte mij op rond 8u15 en reed daarna door naar Casa Meena, waar hij Kiki, Mathi en Charlotte ook meenam. Onze dag kon beginnen en kon niet meer stuk. Of wel? Na amper een half uurtje rijden belandden we in een file. Niet door een ongeluk of zo, maar door een ceremonie in Bali werden de straten afgezeten en kon geen enkele auto nog door. Efendy bekeek de route op Google maps en de weg werd niet aangeduid door oranje of rood, wat file betekent, maar de weg was zwart. Guess that only happens in Bali… Uiteindelijk konden we na anderhalf uur volledig stil te staan verder rijden. Gelukkig!

Tegen de middag kwam we aan bij Pura Lempuyang, een prachtige tempel gelegen op een berg met een fantastisch uitzicht over Mount Agung! Al snel werd duidelijk dat we niet de enigen waren die daar een foto wilden nemen, want er werd een rijtje gevormd om elk om de beurt een foto te nemen… De locals waren blijkbaar heel erg gehaast, want ze bliezen constant op een fluitje wanneer de volgende aan de beurt was. Maar you know me already, we trokken ons letterlijk en figuurlijk geen ‘fluit’ aan van zij die ons waren aan het opjagen en volbrachten onze fotoshoot.

Nadat we de tempel hadden bezocht, kregen we toch al een licht hongertje en Efendy bracht ons naar een gezellig restaurant gelegen tussen vijvers en rijstvelden. A lunch with a view zoals ze dan zeggen. Daarna bezochten we Tirta Gangga, weer een tempel, maar niet zomaar een tempel. Tirta Gangga is een waterpaleis met enkele vijvers waar honderden koi vissen in zwommen, en sommige waren wel een meter lang!
IMG_5912
Na het bezoek aan Tirta Gangga reden we door naar Bukit Asih om Whale Island te zien. Maar eenmaal aangekomen zagen we helemaal niets van de walvis. Gelukkig ben ik gekroond tot padvinder en nam ik de rest mee op een wandeling naar het uitzichtpunt voor het walvisseneiland!

Maar het hoogtepunt van de dag was ongetwijfeld onze laatste stop, namelijk Kanto Lampo Waterfall! We kwamen er om 17u30 toe, net op tijd om nog een halfuurtje de waterval onveilig te maken. Of was die al onveilig op zich? Het water stortte aan een enorme snelheid neer en dat voelde je wel serieus als je eronder ging staan. Maar alles voor de foto…

And yet again was het een fantastisch weekend! Meer van dat volgt, maar vanaf volgende week krijg ik het gezelschap van 3 schatjes van patatjes die mij komen bezoeken!

X, Cams

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top