Goed gezelschap en een portie geluk… 3 mei 2018 14:31

Goed gezelschap en een portie geluk… 3 mei 2018 14:31

Vorige week begon al goed met een gezellige lunch bij Dapur Deli samen met Mathi en Kiki. We bespraken uitvoerig het afgelopen weekend en nog uitvoeriger het komende weekend. Het zou ons laatste weekend samen zijn in Bali, dus moesten we ervoor zorgen dat het een eentje zou worden om nooit te vergeten. Eten binnen, een planning voor het komende weekend en ik was klaar om terug te keren naar het werk. Jammergenoeg was Lucie, mijn collega, nog niet terug uit vakantie en was ik nog steeds het enige lid van het Marketing Department. Ze zou pas de dinsdag terugkomen en bijgevolg was het voor mij alweer een extra drukke dag op het werk. Rond een uur of 5 in de namiddag kreeg ik plots een bericht van Coco dat er een wedstrijd was op Instagram om tickets te winnen voor de opening van OMNIA. OMNIA is een nieuwe, fancy beachclub op de kliffen van Uluwatu. Hun openingsweekend zou hoe dan ook hét feest van de eeuw worden. De headliners deden ons al dromen van een ticket. Op vrijdag Marshmello, op zaterdag Martin Garrix en op zondag Richie Hawtin. De tickets die we konden winnen waren er voor de vrijdag en natuurlijk deed ik mee aan de wedstrijd. Niet dat ik veel geluk heb met zo’n zaken, maar je weet maar nooit. Coco, Kiki en Mathi besloten ook aan de wedstrijd deel te nemen, zodat onze kansen alleen maar groter werden! Om 18u vertrok ik naar huis en zoals de gewoonte is aten we met z’n alles Nasi en keken we naar ‘De Mol’. Want bij ons is maandag moldag.
De rest van de week werd een redelijk gewone werkweek. Op dinsdag kwam Lucie terug en ze had meteen heel wat nieuwe opdrachten voor mij: reclamebanners maken, korte reclamevideo’s maken, de nieuwe website editen… Alles liep zijn gewone gangetje. Tot plots op woensdagnamiddag Coco en Mathilde te horen kregen dat ze de Instagramwedstrijd hadden gewonnen en elk twee tickets voor OMNIA’s opening zouden krijgen. Mathi gaf haar tweede ticket aan Kiki en ik mocht Coco’s plus one zijn. YES!!! We waren door het dolle heen. Maar natuurlijk was het ticket enkel geldig op vrijdag en normaal moest ik dan werken. Als een schaapje ging ik naar mijn bazin toe om haar te vragen of ik een vrije dag zou kunnen krijgen en verbazingwekkend genoeg was ze meteen akkoord, op voorwaarde dat ik zou posten op de social media van ons bedrijf. It’s a deal!
We keken enorm uit naar vrijdag en zo ging de rest van de week heel vlot voorbij. Maar jammergenoeg werd Coco donderdagavond ziek en besloot ze dat ze niet meer zou meegaan naar OMNIA. Ik vond het echt heel jammer, en Coco zelf ook natuurlijk, maar ze moest haar gezondheid voornemen. Het zou dus Kiki, Mathi en mezelf worden. We vertrokken vrijdag rond 12u30 richting Uluwatu, alledrie op ons paasbest en helemaal klaar voor wat komen zou. Bij aankomst liepen meteen over de rode loper en na 15 security checks konden we eindelijk binnengaan. WOW. Wat een omgeving en wat een zicht. Ik was even starstruck toen ik de decadentie zag van de club, en ben het nog steeds als ik eraan terugdenk. We zochten een plaatsje om ons gerief neer te leggen, maar dat was niet zo evident. Alles was bijna afgezet voor VIP’s en bijgevolg was er amper plaats voor de ‘gewone’ mensen. Lees: de mensen die geen duizenden euro’s neertelden voor een VIP-tafel. Uiteindelijk legden we ons gerief letterlijk in de planten en gingen zwemmen in de infinity pool. We hadden een plaatsje gevonden in de pool bar en besloten een hapje te eten en iets te drinken. Maar zoals alles in de omgeving al deed vermoeden was het er superduur. We hadden al snel door dat als we de hele avond zo zouden doordoen we al snel meer dan 100 euro per persoon zouden uitgeven. Hmmm. We hadden een plan nodig. Kiki zei al lachend dat we vriendjes moesten worden met enkele VIP’s maar dat leek ons onmogelijk. Maar plots kwamen er enkele jongens naar ons toe in het zwembad die met ons begonnen te praten. Australiërs met heel wat promilles te veel in hun bloed. Ze waren niet zo’n interessante gesprekspartners maar boden ons een drankje aan aan hun tafel. Toen we hun bandje zagen beseften we dat ze bij de VIP’s hoorden en we besloten om te profiteren van de gelegenheid. Maar ze waren zo beschonken dat ze helemaal geen besef meer hadden van wat ze deden. De flessen vloeiden rijkelijk en op een bepaald moment gaven ze ons ook een VIP-bandje. Handig, heel handig. Maar na een tijdje was het voor ons wel genoeg geweest om bij hen rond te hangen en we besloten ons dichter naar de dansvloer te begeven. Natuurlijk zouden zij aan hun tafel blijven zitten, ah ja, ze hadden er dan ook heel erg veel voor betaald. Met ons VIP-bandje in de pocket, of eerder rond de arm, konden we ons overal begeven en we pikten er een plekje uit in de VIP-zone. Daar werden we al snel vergezeld door enkele supervriendelijke Indo’s die gretig met ons meedansten. Daarnaast kwamen we te weten dat Marshmello zijn vlucht had gemist en zijn optreden zou worden verschoven, maar dat Martin Garrix zijn ‘friend in need’ zou bijstaan en ook een set zou draaien. Twee vliegen in 1 klap. We vertelden de Indo’s het goede nieuws en ze waren net als ons overexcited. We bleven de hele avond met z’n allen samen en ook bij hun tafel vloeide de drank rijkelijk. En dat was er duidelijk aan te zien, want nog voor Marshmello aan zijn optreden kon beginnen lagen enkelen al op de sofa te slapen… Maar dat lieten we niet aan ons hart komen. We genoten van zowel Martin Garrix als Marshmello en ik kan nu ook bevestigen, het was echt hét feest van de eeuw. Moe maar voldaan keerden we ’s nachts naar huis terug, met natuurlijk een pitstop in de McDo!



Onze plannen voor zaterdag werden uiteindelijk gecanceld en we besloten heel de dag ‘op den bleek’ te gaan liggen bij ABC Sanur. Een mens moet af en toe een goed uitrusten hé… Het werd een supergezellige dag en met veel plezier blikten we terug op de avond ervoor. We aten, dronken, zwommen, lazen en lagen wat in de zon te slapen en ’s avonds keerden we naar huis terug om optimaal van een deftige nachtrust te genieten.
Zondag was het eindelijk zo ver. The Big Day. In de voormiddag ging ik samen met Kiki en Mathi nog het cultureel park GWK bezoeken, waar het grootste beeld van Bali staat.

Om 13u45 kwam Saidi (Say_D voor de vrienden), mijn chauffeur van dienst, me halen om naar de luchthaven te gaan, waar we mama, Emile-Henry en Jan zouden oppikken. Saidi had zijn zoontje van 6 meegebracht en die reed ook heel de rit met ons mee. Saidi vertelde over zijn leven en zijn kinderen en was ook geïnteresseerd in wat ik allemaal al gedaan had in Bali. We kwamen ruimschoots op tijd aan in de luchthaven, maar toen ik naar het bord met departures keek, bleek dat Kat & Co. al geland waren. Maar hoe dan ook moesten ze nog een lange rij bij douane doorstaan. Na een uurtje wachten zag ik plots Emile-Henry in een volledige ready-for-the-summer-look. Zonnebril op, shortje aan en klaar om te gaan! Na enkele stevige omhelzingen, konden we eindelijk iets zeggen. WAT ZIJN WE BLIJ OM WEER HERENIGD TE ZIJN! We zetten mama en Jan af bij hun hotel en EH en ik reden door tot mijn huis, aangezien hij een nachtje bij mij zou logeren. Een duik in het zwembad en een douche later vertrok ik met EH achterop de scooter naar Sanur, waar mama en Jan waren. We dronken iets op het terras van het hotel en vertrokken richting Jimbaran. Nadat EH en ik op dag 1 al ons moeder meer dan een half uur kwijt waren, kwamen we uiteindelijk allemaal weer samen en aten we een enorme visschotel (vis, krab, kreeft, het kon niet op!)op het strand. Njammie!

Maandag vertrokken ze – aangezien ik moest werken 🙁 – met z’n drietjes naar Ubud, waar ze de streek verkenden en allerlei plekken bezochten. Ze dronken zelfs Kopi Luwak (cat poo coffee). Op mijn werk werd het een leuke dag. Nadat ik in de voormiddag op kantoor had gewerkt, ging ik in de namiddag samen met Lucie, Aldo, Sulis, Hori en Cindy op hotelprospectie. We bezochten drie hotels, waar we telkens hartelijk werden ontvangen met hapjes en drankjes. Na de bezoeken aan de hotels gingen we nog naar een Museum van Masker en Poppen maar hoe kon het ook anders dan dat er iets zou mislopen… Het museum was net gesloten dus waren we voor niets daarheen gereden. We sloten de avond af met een bezoek aan een typische Balinese trouw. Zowel man als vrouw waren volledig met goud bedekt en moesten tijdens de ceremonie dansen en bidden. Uiteindelijk kregen we nog de kans om op het feest te blijven eten, en natuurlijk sloegen we dat aanbod niet af.

Ik kwam pas laat terug thuis aan, maar had een fijne dag gehad. En de dag erop een vrije dag (1 mei), wat wil een mens nog meer?
Zoals beloofd ging ik gisteren naar Ubud, waar ik samen met Kat & Co. Ubud onveilig zou maken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vertrok mooi op tijd uit Sanur en kwam vlotjes in Ubud terecht. Maar toen mijn GPS op een bepaald moment het Noorden kwijt was, wist ik het ook even niet meer. Ik belandde op de raarste plekken op zoek naar het hotel waar ze verbleven, maar niemand had daar ooit van gehoord. Ik reed allerlei kleine straatjes in en het was pas na 45 minuten rondrijden tussen de rijstvelden op amper 1 meter brede paadjes, dat ik de rest zag zitten. Gezellig. Opt gemak. Een koffietje drinken aan het zwembad. Terwijl ik had zitten zwoegen en zweten om de weg te vinden. Maar het is toch allemaal goed gekomen. We huurden nog een extra brommer bij het hotel en hup, we waren vertrokken.

Onze eerste stop was bij “Sacred Monkey Forest” en geloof het of niet, deze keer vond ik de apen wél leuk! Maar de anderen, die vonden het helemaal geweldig. En daar hoorden dan ook natuurlijk de beste foto’s bij! Alleen Emile-Henry had wat moeite met het perfecte plaatje maken, want elke aap die hij wou fotograferen liep gewoon weg. Misschien te hard geschrokken door de enorme gelijkenis? (Mopje hé broerie!).

Daarna reden we richting Kanto Lampo Waterfall, of dat dachten we toch tenminste. Toen we al heel erg lang onderweg waren, beseften we dat we op het verkeerde spoor zaten en de verkeerde richting uitreden. Dat kan natuurlijk ook alleen maar de Flodders overkomen hé… Uiteindelijk, na een ommetje van een kilometer of 17, kwamen we bij de juiste waterval aan, waar we met volle teugen van de verfrissing genoten.

Uiteindelijk stond er nog 1 iets op de planning, en dat was de bekende Campuhan Ridge Walk. Tijdens zonsondergang liepen we een heel stuk door en we genoten van het laatste zonnestraaltje op een terras.


d2deca54-8fea-4581-b8b6-259ef6985683
Maar we hadden er natuurlijk niet bij stilgestaan dat we in het pikdonker nog terug zouden moeten keren. Gelukkig bestaat er zoiets als een iPhone met zaklamp. We keerden terug en gingen nog samen iets eten in Ubud en na het eten vertrok ik -zoals de boeren- terug naar huis. Eenmaal thuis had ik niet veel nodig om in slaap te vallen en dus besloot ik eens vroeg in bed te kruipen, want de rest van de week was het weer tijd om te werken!
Ik ben superblij dat mama, EH en Jan aangekomen zijn, maar langs de andere kant maakt het mij ook een beetje verdrietig, aangezien ik weet dat ik binnen 14 dagen terug in België ben… I Wayan Bali. Ik geef mezelf nog 1 goede raad en dat is genieten van elk moment dat er me nog rest in het paradijs!
Later ben ik er weer met meer weer. En ra ra ra, het zal zonnig zijn!
X, Cams

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top