Mijn milkshake brengt alle jongens naar de tuin. 2 april 2018 16:23

Mijn milkshake brengt alle jongens naar de tuin. 2 april 2018 16:23

Goede vrijdag is in Bali een officiële feestdag en bijgevolg werd het dus een korte werkweek. Deze keer keek ik extra hard uit naar het weekend omdat we onze grenzen letterlijk en figuurlijk zouden gaan verleggen op een eilandentrio op zo’n 40 minuten met de boot van Sanur. Nusa Penida, Nusa Lembongan en Nusa Ceningan.
Op donderdag had ik nog heel wat werk voor de boeg en ik had ook een Skype-gesprek met mijn begeleider van Howest. Ik werkte goed door en rond 17h stuurde ik mijn laatste opdracht door naar Bea, van het Spaanse Team. Ik moet altijd tot 18h op kantoor blijven dus zocht ik nog iets om me mee bezig te houden, maar dat was blijkbaar niet nodig want Bea zei dat ik al naar huis mocht vertrekken en van het lange weekend kon beginnen genieten! Joepie! Ik reed nog even langs de bank en kocht een duikbril en een snorkel voor het komende weekend. Daarna had ik afgesproken met Mathi en Coralie, Coco voor de vrienden, bij Hardy’s, een grootwarenhuis in Sanur. We deden nog enkele inkopen voor ’s anderendaags en gingen daarna nog gezellig iets drinken bij Coconut Tree om het weekend goed in te zetten. Nadat ze gedaan had met overwerken, kwam ook Kiki ons gezelschap houden. We besloten om het niet bij een drankje te laten en ook op restaurant te gaan. We waren nu eenmaal al in weekendstemming… Mathi en Kiki stelden voor om bij een nieuwe Italiaan te gaan eten en natuurlijk zagen we dat meteen zitten. Maar zoals bij vele beginnelingen waren er toch nog enkele schoonheidsfoutjes. Of ja, bestond zo goed als de volledige service uit schoonheidsfoutjes. We waren allemaal al wat “hangry”, wat zoveel betekent als boos omdat je honger hebt (angry-hungry). We vroegen een aperitiefhapje – onion rings en crispy crackers – maar wachtten iets te lang naar onze zin. We waren dan ook heel erg verbaasd toen ons hoofdgerecht eerder kwam dan de hapjes. En we vonden het nog verbazingwekkender dat ze zelf niet doorhadden dat ze een hoofdgerecht te weinig hadden geserveerd. Toen we hen erop wezen, kwam ook mijn hoofdgerecht op tafel, samen met de hapjes. Speciaal. Maar het was heel erg lekker en ze deden ook heel erg hun best, dus waren we uitermate vergevingsgezind. We besloten zelfs nog een milkshake te drinken om de vriendschap te vieren en de avond af te sluiten. Maar hoe kon het ook anders dan dat daar ook iets misliep… 4 milkshakes op 1 dienblad, dat kon niet anders dan fout aflopen, en Coco’s achterkant heeft het geweten. Ze kreeg een volledige ‘Oreo’-milkshake over zich heen en de serveerster kon niet snel genoeg weglopen en uit schaamte ook niet meer terugkeren. Al bij al hebben wij er vooral heel goed mee gelachen, en zeker toen we een rekening kregen die amper 4 euro per persoon bedroeg. Ja, we komen nog terug, maar laat de Milkshake-douche de volgende keer maar achterwege.
Vrijdag waren we al vroeg weer uit de veren. Coco en ik zouden rond 6u45 naar Kiki en Mathi gaan om daar samen te ontbijten vooraleer de driver ons om 7u30 daar kwam oppikken om naar de haven te gaan. Onder de weg kregen we al beiden even een shockgolf toen we een dode rat op de weg zagen liggen en dat was de eerste keer die dag dat mijn maag keerde. Onze keukenprinses Kiki zou eitjes voor ons bakken, maar toen Coco en ik toekwamen was er van eitjes helemaal geen sprake. Kiki opende de deur en liet ons weten dat er een dood kuiken in een ei zat. Ik nam de informatie in mij op maar besefte snel dat dat onmogelijk was aangezien die eieren nooit bebroed waren geweest. Ik keek naar het zogenaamde kuiken, maar merkte al snel dat het gewoon rotte eieren waren. En ik wist het zeker nadat ik eraan had geroken. Misschien niet het beste idee op een nuchtere maag om 7u ’s ochtends. Tweede keer die dag dat mijn maag keerde. Samen met Mathi ging ik snel naar de supermarkt om nieuwe eitjes, terwijl Kiki een rondleiding gaf in Casa Meena aan Coco. Blijkbaar lag er in hun tuin een dode kikker en een dode vogel, het was duidelijk dat de dieren solidair waren met Jezus op Goede Vrijdag. Maar of zij ook zouden verrijzen, dat is een andere vraag.
Nadat onze chauffeur ons had opgehaald en bij de haven had afgezet, moesten we nog even wachten vooraleer we op onze boot konden. Maar vanaf het moment dat we de boot konden betreden konden we de beste plaatsjes, die buiten op het dek, bemachtigen. De zee was vrij rustig en zeezieke Kiki overleefde de tocht. Hoera!
IMG_6800
Toen we aankwamen voelden we meteen de hitte en vochtigheid op Nusa Penida die helemaal anders was dan in Bali. We onderhandelden als echte pro’s voor scooters en hoppa, weg waren op verkenning van het Penida eiland. Op voorhand waren we gewaarschuwd over de slechte staat van de wegen op Nusa Penida die niet allemaal geasfalteerd waren, aangezien het toerisme nog niet zo uitgebreid is op het eiland. Natuurlijk vond ik dat iedereen overdreef tot we op een bepaald moment de geasfalteerde weg moesten verlaten en bijgevolg op een zandweg vol losse stenen terecht kwamen. Ik had dus echt beter gezwegen. Niet alleen het feit dat je geen grip op de weg had, maar ook dat het constant op en neer ging, zorgde voor enkele onvoorstelbare scenario’s en ongelooflijk veel pijn aan onze poep. Maar goed, we kwamen heelhuids toe aan onze eerste stop en Mathi en ik – pro drivers- gingen de scooters parkeren. Heelhuids is misschien wat overdreven want tijdens het parkeren schoof ik met mijn scooter uit. Een schelleke hesp van mijn been, maar geen grote drama’s. Kelingking Beach (Dinosaur Head) is de meest gefotografeerde plaats op Nusa Penida en wij, wannabe instafamous girls, mochten natuurlijk niet onderdoen. We moesten en zouden de perfecte foto hebben en er zat niets anders op dan elk om de beurt in een boom te klimmen om het perfecte plaatje van de anderen te nemen. Maar ja, hoe zouden we het aanpakken voor onze groepsfoto? Een selfie? Nee, veel te ordinair. We grepen de eerste beste omstaander bij de arm en vroegen hem om voor ons in de boom te klimmen en een foto te nemen. En ja, wie kan nu nee zeggen tegen 4 topmeiden? Niemand. Mathi ging een stukje naar beneden langs het met takken versterkte maar nog steeds niet sterke paadje. Wij kwamen even op adem maar wilden later ook gaan kijken wat er nog te zien was. En ja hoor, vanop de rots konden we al Manta Roggen zien in het water! Maar op flipflops is het geen aanrader, dat kan ik je verzekeren. Waarom ik geen bergschoenen meegebracht had? Geen idee, misschien omdat het buiten meer dan 30°C was.
 


We reden verder richting Angel’s Billabong, wat totaal niet ver was van waar we kwamen, maar de weg ernaartoe was hels. Eenmaal aangekomen zaten onze handen vol blaren door constant te remmen en stierven we van de honger. We zochten een Warung om iets te eten, maar logischerwijs bouwt niemand een deftig restaurant op een plaats die zo slecht bereikbaar is en waar geen elektriciteit is. Het werd dus een hutje waar we Popmie (soort van Aiki Noodles) en Nasi Goreng aten, bij gebrek aan beter. Na de heerlijke maaltijd, not, wandelden we verder naar Angel Billabong waar we wanderersandwarriors, een instafamous rondreizend koppel, spotten en een praatje mee sloegen. Mathi en Coco gingen eerst het water in voor hun foto terwijl Kiki en ik bij het gerief bleven. Daarna waren wij aan de beurt en ook deze keer haalden we weer heel wat toeren uit om de perfecte foto te maken. We werden door de golven omvergespoeld en visjes water aan onze tenen te zuigen, maar uiteindelijk slaagden we toch in ons opzet. Na de fotoreportage genoten we nog van een plonske in het water en de schitterende zon.
 

We wandelden verder naar Broken Beach, waar Coco een knappe jongen spotte en de achtervolging inzette. Ook wanderersandwarriors leken dezelfde route als ons te volgen maar toen onze wegen scheidden, vertrokken we naar het volgende punt.
DCIM100GOPRO
Bij het vertrekken startte de scooter van Mathi niet meer en na enkele minuten paniek konden we uiteindelijk toch nog vertrekken. Gelukkig. Want een garagist in the middle of nowhere zat er volgens mij niet in.
Onderweg moesten we echt een pauze houden want onze achterkant kon het niet meer aan, maar toen we aankwamen bij onze laatste stop, Crystal Bay, hadden de wolken roet in ons eten gegooid en de zon weggejaagd. En zonder zon is alles een heel stuk minder mooi dus al snel gingen we terug naar de haven, waar we een overzetboot naar Nusa Lembongan zouden nemen, aangezien ons hotel daar was. Gelukkig waren we net op tijd in de haven, want de office was al aan het sluiten. We vroegen aan een meisje die er werkte of zij nog voor een bootje kon zorgen en in nog geen 5 minuten was onze privé boot daar. En hop, we vertrokken naar Lembongan met een prachtige zonsondergang op de achtergrond. Zeker niet slecht.
 

We werden afgezet aan de haven en gingen meteen naar de scooterwinkel om een scooter te huren, maar er was nergens nog een scooter te verkrijgen. Dan maar te voet zeker? Nee hoor, we konden met de taxi (lees: pick up truck) naar ons hotel. Moe maar voldaan kwamen we aan en we wilden graag een deftige maaltijd en besloten dus in ons hotel te eten. Wat het precies was dat we kregen, we zijn er nog steeds niet aan uit, maar het smaakte! Nog snel een douche nemen buiten onder de sterrenhemel en uitrusten en we waren klaar voor ons volgende avontuur.
De volgende dag was ik al heel erg vroeg wakker en besloot om wat op het strand te gaan zitten, dat vlak voor onze bungalow lag en uitzicht had op de mangroves. Het was low tide, en de zee was zeker 1km verder. Ook Mathi en Coco waren vroeg uit de veren en samen stelden we onze route samen voor de komende dag. Via ons hotel konden we nog scooters huren en daarmee zouden we de twee overige eilanden verkennen die verbonden waren via ‘The Yellow Bridge’. We ontbeten eerst in ons hotel, stevig zou ik het niet meteen noemen, aangezien de koffie slap was en de eieren koud waren. Maar bon, geen gezaag van mijn kant, want ik zag de dag volledig zitten!
 

Een dagje beach hoppen, dat zagen we wel zitten! Onze eerste stop was op Jungut Batu Beach, waar we in een fancy juicebar nog iets dronken om onze maag wat meer te vullen en langs het strand wandelden.
IMG_5390
Daarna verkenden we het volgende strand op de lijst: Mushroom Beach.
IMG_5391
Na enkele keren offroad te zijn gegaan en verloren te zijn gereden – dank u wel Kiki- kwamen we aan bij Sandy Bay Beach. Een prachtige beachclub met infinity pool en zicht op de woeste oceaan. We genoten van het uitzicht, het zwembad en een heerlijke lunch.
DCIM100GOPRO
Via de rotsen – geen idee of het toegestaan was – klommen we naar Devil’s Tear, waar naar onze enorme verbazing honderden Chinese toeristen stonden. En ja, net zoals in China vorig jaar wilden zij met ons op de foto. Omdat we blank zijn. En mooi. Hoogstwaarschijnlijk vonden ze ons mooi en dachten ze dat we filmsterren waren. Als snap ik niet waar ze dat vandaan haalden, als ik mijn eigen bezwete hoofd bekeek. Maar we gingen een beetje offroad, dat was nu eenmaal al onze specialiteit geworden, en waren getuige van een prachtig schouwspel van de rotsen en de oceaan.
IMG_5440
Op naar Nusa Ceningan dan maar! We reden over de Yellow Bridge, waar we maar al te graag een foto wilden nemen, maar werden tegengehouden door een kerel die zei dat we moesten doorrijden. Spijtig. We reden verder naar de Blue Lagoon maar tot onze teleurstelling was die niet Blue maar eerder witgroen.
7b9e11bd-5ac7-4d8d-b69f-21d9d6f72a1d
En alsof die teleurstelling nog niet groot genoeg was begon het ineens water te gieten. We schuilden in een bar op een klif aan de oceaan waar enkele gekken in dat rotweer van de kliffen in de woeste oceaan sprongen. ZOT! Gelukkig duren de regenbuien niet lang en konden we na een half uurtje alweer in de stralende zon verder. Onze laatste stop was moeilijk te vinden, en heette dan ook niet voor niets Secret Beach. Een strand waar we helemaal alleen waren en daar maakten we gretig gebruik van om onze fotoshoot verder te zetten en nog eens goed met elkaar te lachen.
e2f145ae-8267-40fe-a61a-9e287884aafe
De zon begon onder te gaan en we besloten op Ceningan nog te aperitieven en dan dichter bij huis te eten. We kwamen toe in een gezellige strandbar waar wel 101 puppies zaten. Geen dalmatiërs, maar ze waren ook heel schattig! Op de weg naar huis stopten we voor ons avondeten. Kiki en ik bestelden een simpele pasta pesto, Mathi Mie Goreng en Coco Nasi Goreng. Na (alweer) een eeuwigheid te wachten, kregen we ons eten. Met grote honger nam ik een enorme hap van mijn pasta maar die bleef niet al te lang in mijn mond. Mijn eten, en dus ook dat van Kiki, smaakte naar zeepsop. Bah. Gelukkig verstond de ober het probleem en bijgevolg aten we beiden dan ook maar een Mie Goreng. We betaalden de rekening en wilden snel naar huis vertrekken, maar letterlijk als donderslag bij heldere hemel begon het te stormen. We schuilden met onze brommers in een schuurtje (precies Jozef en Maria op kerst, alleen werd bij ons geen baby geboren). Het zou duidelijk niet meteen stoppen met regenen dus besloten we gewoon in de regen naar het hotel te gaan. Toen we als verzopen waterkiekens toekwamen wilde ik natuurlijk nog een warme douche nemen. Maar ik was even vergeten dat onze douche buiten is onder een eerder vermelde prachtige sterrenhemel. Deze keer was ik iets minder dankbaar voor de buitendouche, en douchte ik in de regen. Ook wel de moeite waard!
Ook op zondag waren Kiki, Mathi en ik vroeg wakker en we keken op het strand samen naar de zonsopgang. We hadden ook een prachtig zicht op Mount Agung, de rokende vulkaan. Na ons ontbijt was het tijd voor de ultieme afsluiter van ons weekend. Een snorkeltrip rond de drie eilanden. We wachten samen met onze lokale gids even tot de high tide en we vertrokken op avontuur!
Onze eerste stop was bij de Underwater Buddha Statue en vol enthousiasme springen we het water in en beginnen we rond ons heen te kijken naar de prachtige onderwaterwereld, maar toen ik voor de eerste keer weer boven kwam merkte ik hoe ver we al waren afgedreven. De stroom was enorm en het was bijna onmogelijk om terug te zwemmen, maar toch geraakten we allemaal terug op onze boot.
thumb_DSCN1008_1024
En toen was het tijd voor het hoogtepunt van de dag. Althans voor mij. Snorkelen bij Manta Bay en zwemmen met de reuzachtige (tot wel 5 meter brede Manta Roggen). Ik heb geen woorden om te beschrijven hoe overweldigend dit was! Maar ook daar was de stroming enorm, de golven gigantisch en de schrik van mijn reisgenoten groot. Mijn vriendinnetjes hadden schrik van de stroom, maar ik wist dat ze dit voor geen geld van de wereld zouden willen gemist hebben. Ik besloot om eerst met Kiki, van wie zwemmen met Manta’s een grote droom was, aan de hand te zwemmen tot de plek waar we de Manta’s konden spotten. 100 kwallenbeten later zien we voor onze neus een reusachtig prachtbeest verschijnen. En we waren meteen verkocht. We zagen 3 Manta’s voor onze neus voorbij zwemmen en ons geluk kon niet meer op! Kiki was wat uitgeput en wilde terug naar de boot dus zwom ik met haar mee. Eenmaal bij de boot aangekomen pikte ik Mathi en Coco op om hand in hand nog eens terug te zwemmen. Kiki spotte vanop de boot de Manta’s en zei ons waar we heen moesten zwemmen. We zagen een Manta onder ons heen zwemmen en iedereen was overgelukkig!
 

Onze volgende spot was bij Crystal Bay, waar we meezwammen met een hele school vissen. Kiki werd wat ongemakkelijk en besloot terug naar de boot te gaan, terwijl Mathi, Coco en ik nog wat spotten. Daarna voeren we verder naar The Wall, maar daar was voor snorkelaars erg weinig te zien, aangezien het er heel erg diep was. Bij de laatste stop sprongen enkel Coco en ik nog het water in, bij de reusachtige en angstaanjagende Yeti Fishes. Onze local smeet noedels het water in om de vissen te lokken maar Coco en ik schrokken ons een bult toen we omsingeld werden door deze beesten. Genoeg avontuur voor vandaag!
 

We eindigden de tour in de haven en deden nog een wandeling rond de haven. Rond de middag zochten we een restaurantje en meteen bekeken we alle filmpjes en foto’s van op de GoPro en beleefden we ons avontuur opnieuw! We zwommen nog wat in de helderblauwe zee en gingen een ijsje halen om wat af te koelen. En dan was het weer tijd om terug te keren naar Sanur. We hadden weer de beste plekken op de fastboat kunnen bemachtigen en zouden kunnen genieten van de tocht! Tot plots een man met een haan recht voor mij kwam zitten en mijn hart bijgevolg gedurende de hele tocht overuren sloeg. We kwamen na 45 minuten terug aan in Sanur en op de terugweg zongen we luidkeels mee met de muziek die onze chauffeur oplegde. En zo kwam het einde van een ongelooflijk fantastisch weekend!
X, Cams
 
Credits to Chiara, Mathilde & Coralie die me hielpen om dit weekend in woorden te beschrijven!

2 thoughts on “Mijn milkshake brengt alle jongens naar de tuin. 2 april 2018 16:23

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top