No, no, no, thank you! (for everything) 27 maart 2018 15:16

No, no, no, thank you! (for everything) 27 maart 2018 15:16

Een doodgewone, saaie week op het werk. Meer kan ik er niet echt over zeggen, behalve dat mijn ogen draaiden van alle cijfertjes die ik de hele week had gezien en verwerkt.

Donderdag na het werk reed ik nog door naar het centrum van Sanur, want daar is de bank van 3 miljoen. De bank van 3 miljoen is de enige bank in onze omstreken waar je 3 miljoen Rupiah (+-175 euro) in één keer kan afhalen. Bij alle andere banken gelden maxima van 1,250 miljoen of 2 miljoen. De meeste Indonesiërs halen nooit dergelijke bedragen af, omdat die voor hen ondenkbaar groot zijn. Zij vinden 50K (3 euro) afhalen al heel wat. Maar dus, ik had geld nodig om mijn huisbaas te betalen en toen ik toekwam bij de bank van 3 miljoen zag ik dat ik een berichtje had van Fresh, mijn Antwerpse huisgenote. Veel woorden waren er niet nodig want ze stuurde enkel ‘gratis wijn in ABC’. Dat was natuurlijk meer dan genoeg om mij te overtuigen en aangezien ik toch nog in het centrum was moest ik ook geen moeite doen om er te geraken. Ik stak meteen m’n telefoon weg en reed naar ABC.

Ik kwam er binnen en besefte dat het een soort van privé receptie was van Fresh’ stagebedrijf waar ik eigenlijk niet uitgenodigd was. Ik besliste dan maar om mezelf belangrijk voor te doen en stelde mezelf even voor en voilà, ik kreeg meteen een bandje en toegang tot de receptie. Ik zag Fresh meteen en ging op haar af en ze begreep totaal niet hoe ik binnen was geraakt, aangezien zij niet naar het onthaal had hoeven komen. Tja, het zullen de charmes zijn zeker? Later kwam ook Lotte nog af en we genoten met z’n drieën van de hapjes en drankjes die ons aangeboden werden.

Na afloop van de receptie hadden we nog een klein hongertje. Nasi Campur onderweg meenemen en thuis nog gezellig samen eten, beter kon het niet! Toen we thuiskwamen, leerden we Coralie, onze nieuwe huisgenote uit Brussel, kennen. Het klikte meteen en we bleven nog een hele tijd plakken in de gemeenschappelijke ruimte!
Vrijdagavond gingen Rogier, Lotte, Coralie en ik eten bij Jalapeño, de Mexicaan in Sanur. En vreemd genoeg was ik het Mexicaans eten for once niet beu en het smaakte enorm. Ik kreeg zelfs even heimwee naar het land van mijn dromen… We sloten de avond af in Casablanca, een bar waar live muziek werd gespeeld en enkele toeristen de kans grepen om hun beste zangtalent boven te halen.

Zaterdagochtend gingen Fresh en ik bij Kiki ontbijten, want Mathilde moest werken in de voormiddag. We gingen ook nog naar de supermarkt omdat we nog enkele zaken nodig hadden. Een bikini bottom voor Kiki aangezien de rekker uit haar vorig model kapot was. We zouden toch niet willen dat het meisje plots zonder broek uit de zee zou komen hé. Fresh schafte zich ook meteen een nieuwe bikini aan en ik ging een iets intellectuelere kant op en kocht een nieuw leesboek. We werden wel 100 keer aangesproken door alle verkopers in de winkel, die niets anders konden uitbrengen dan “thank you”. Ons antwoord tegenwoordig is “No no no, thank you!”, met een bijhorend gebaar. We gingen terug naar Casa Meena en zwommen nog wat tot Mathi er was.
Toen Mathi thuiskwam vertrokken we op onze roadtrip in zuidelijke richting. We reden doorheen prachtige landschappen en langs de kliffen van de zuidkust van Bali. Onze eerste stop was by Nyang Nyang Beach, een geheim strand met een prachtige ingang tussen de rotsen, waar een shipwreck staat.

Natuurlijk gingen wij om de shipwreck op het strand te zien en ons van genoeg nieuw Instagram-voer te voorzien. We kwamen aan en moesten natuurlijk naar beneden wandelen op een paadje langs de klif.

Ik vroeg aan een man hoe ver het ongeveer stappen was en met zijn “10 minuutjes” als antwoord moet hij waarschijnlijk Usain Bolt geweest zijn. Na een klein halfuur kwamen we aan bij het strand (natuurlijk besefte ik dat we ook nog terug naar boven zouden moeten gaan) en gingen opzoek naar de shipwreck. In de verste verte niet te zien. Of toch? We liepen nog wat door maar kwamen tot het besef dat we door de high tide en de rotsen niet droog bij de shipwreck zouden kunnen geraken. We keerden dan maar een stukje terug en genoten van het prachtige strand, de zon en de rust om ons heen. Het was werkelijk een geheim strand, en ik besefte ook dat dat misschien kwam door de weg ernaar toe…

Na enkele uurtjes op het strand besloten we verder te rijden langs de kliffen richting Uluwatu Tempel, een bekend monument dat elke toerist toch eens gezien moet hebben. We  kwamen net op tijd aan om de zonsondergang te zien. De wolken besloten daar jammergenoeg anders over.

Uluwatu is prachtig, maar aan elke medaille zijn twee kanten. De site zit vol met apen die niets liever doen dan zonnebrillen, oorringen, voedsel, drank en tassen stelen. En zoals ik al in één van mijn eerder blogs schreef hou ik nog steeds niet van onvoorspelbare, stelende en agressieve apen. Gelukkig kwamen we levend uit dit avontuur en hadden we nog alle bezittingen bij ons. We keerden terug naar onze brommers en wat zagen we daar? Een aapje dat een flesje water uit een brommer had gestolen en wat dorst leek te hebben. Hij draaide het dopje vakkundig open en leste zijn dorst alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. Toch wel gek hoe apen echt wel op mensen lijken. Of zijn het de mensen op apen?
WhatsApp Image 2018-03-27 at 15.02.07
De zon was onder en we beslisten om stilletjes aan terug te keren naar Sanur, waar we nog naar het ribbetjes restaurant gingen. Oké oké, het kan niet aan Amadeus tippen, maar het smaakte toch enorm!
Ook zondag planden we een roadtrip, deze keer naar het oosten van Bali. We vertrokken om 8u30 in Sanur en rond kwart voor tien kwamen we aan bij de Blue Lagoon. WAUW. We hadden het strandje zo goed als voor ons alleen en huurden meteen snorkel materiaal en enkele strandbedjes. We zagen langzaamaan wat meer kleine bootjes met snorkelaars en duikers toekomen en zwommen daarheen. Chiara herkende bijna de volledige cast van Nemo en wij gingen er gretig in mee. Het was prachtig!

Rond een uur of drie in de namiddag beslisten we terug te rijden richting Sanur en halt te houden bij de vulkanische stranden die in tegenstelling tot het witte zand van ’s ochtends volledig zwart waren. Het is ongelooflijk dat op zo’n korte afstand zo’n groot verschil kan bestaan wat de omgeving betreft. We gingen bij een strandbar zitten, lachten, speelden UNO en vergaten natuurlijk niet van nu en dan te hydrateren.

Het was een prachtig weekend vol ongelooflijke natuur, topvriendinnen en heel veel plezier!
Maar ik was natuurlijk niet vergeten dat op zondag ‘De Mol’ voor het eerst op TV kwam. Bij ons was dat maandagochtend en op maandagavond zouden we met z’n allen samen naar de eerste aflevering kijken. Kiki, Mathi, Fresh, Lotte, Coco, Djordi, Rogier en ik keken allemaal bij ons op de bank vol spanning. En al meteen kreeg ik een extra warm gevoel omdat ik meteen terug werd gekatapulteerd in de tijd naar enkele prachtige momenten en plaatsen in Mexico die ik zelf mocht meemaken en bezoeken.. Wow, wat mag ik mezelf toch gelukkig prijzen. Een half jaar geleden zat ik daar zelf en nu mag ik hier weer (mijn eigen) geschiedenis schrijven. YES!
X, Cams

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top