Sharing Dishes 12 April 2018 15:45

Sharing Dishes 12 April 2018 15:45

Vorige week maandag, dinsdag, woensdag en donderdag waren gewone dagen op stage, met de gewoonlijke taken: alle social media, de nieuwsbrief in drie talen schrijven, dossiers opstellen voor Spaanstalige klanten, travelbloggers contacteren, onze eigen blog van het werk schrijven… Naast deze taken, die ik graag doe, kreeg ik ook een andere opdracht die ervoor zorgde dat de lettertjes letterlijk voor mijn ogen begonnen te dansen. Aangezien ze op m’n stage heel tevreden zijn over mijn talenkennis, hadden ze een pittige opdracht voor mij voorzien. Alle promotieteksten en omschrijvingen van onze activiteiten controleren op spellings- en grammaticafouten. Leuk is anders. Het haar op mijn armen komt soms recht als ik Balinees-Engelse teksten lees.
Op vrijdag moest ik niet gaan werken omdat ik naar Renon Imigrasi, het immigratiekantoor van Denpasar, moest om mijn Social Budaya (werkvisum voor stage) te verlengen. Om 10u had ik er afgesproken met Bayu, die gestuurd werd door Mery, mijn visumagente. Maar om 10u was Bayu in de verste verte nog niet te bespeuren. Ik stuurde hem een berichtje om te vragen waar hij zat en enkele minuten later kwam hij -helemaal bezweet- aan. Hij vertelde mij dat hij zich erg had moeten haasten en dat begreep ik, aangezien ikzelf ook in het verkeer had vastgezeten. Ik zei: ‘Yes, I know, there was so much traffic, right?!’, waarop hij antwoordde ‘Oh, that was not the problem, I was hunrgy so I stopped for breakfast on the way’. Ja, leuk voor jou Bayu, maar ik stond wel te smelten in de vlakke zon bij immigratie. Bedankt daarvoor. Ik zou moeten mijn foto laten nemen en mijn handtekening plaatsen en dat zou het zijn. Anderhalve minuut werk. Tot ik de rij zag die voor me stond en het tempo waaraan ze werken bij immigratie. Een slak zou het sneller doen, geloof me vrij. Bayu gaf me mijn nummertje en ja ja, lucky nummer 62 was van mij. Op dat moment kwam nummer 19 net buiten. Na twee uur in de overvolle en oververhitte zaal van immigratie te zitten en anderhalve minuut mijn foto te laten nemen en handtekening te zetten, kon ik naar huis vertrekken.
Thuis had ik afgesproken met Coralie, Sanne, Elien, Fresh, Susan en Laura want we gingen met z’n allen als vrijwilliger werken op het Moonlight Festival in La Laguna, een beachclub in Canggu. Rond 13u kwamen we er aan voor de briefing, die geleid werd door een student die nog maar een week bij het organiserende bedrijf als intern werkte. Hij wist zelf amper wat hij moest zeggen en waarover hij bezig was, maar het kwam erop neer dat we de hele namiddag, avond en nacht zouden kunnen chillen op het festival, gratis drank en eten konden verkrijgen en 3,5 uurtjes zouden moeten werken. Onze opdracht was mensen verwelkomen, bandjes geven, tickets scannen of verkopen aan de deur en de guest list bijhouden. Ik draaide mijn shifts samen met Coco en we hebben zeker en vast veel plezier gehad. Niet alleen met elkaar en de festivalgangers die in opperbeste sfeer waren, maar ook met de intern die ons eerder de ‘briefing’ had gegeven. Het werd duidelijk dat de organisatie niet helemaal top was, maar dat zijn we nu immers al gewoon in Bali. Tijdens onze vrije momenten begaven we ons naar de festivalweide, waar we onze beste dancemoves boven haalden. Nogal moeilijk op een technofestival, want dat is nu niet echt mijn favoriete muziek. Maar we hebben ons zeker en vast geweldig geamuseerd!

Op zaterdag moest Mathi werken – again- en Kiki en ik besloten om te gaan ontbijten bij Bread Basket, een gezellige plek in Sanur. We aten heel uitgebreid en vertelden honderduit over van alles en nog wat. Toch vreemd eigenlijk dat we na 2,5 maanden nog steeds zoveel te vertellen hebben! Volgens mij getuigt dat van een mooie vriendschap! Een vriendschap waarvan de lijm duidelijk eten en sharing dishes is. We aten een salmon bagel, amandelcroissants en  boterkoeken, dronken goeie koffie en chocomelk (voor mij want ik ben nog steeds niet grown-up genoeg om aan de koffie te gaan).
Ontbijt
Om wat te bekomen van ons ontbijt besloten we nog wat te zwemmen en te chillen tot Mathi thuiskwam en we naar Nyang Nyang Beach zouden vertrekken. Voor de aandachtige lezers: we waren inderdaad al eerder op Nyang Nyang geweest, maar toen waren we op het verkeerde deel van het strand en konden door de rotsen het juiste deel niet bereiken. Dus tweede keer, goede keer. Op zoek naar de schat. Of eerder de ‘Shipwreck Beach’, waar twee afgebroken stukken van boten liggen, die door artiesten worden volgespoten met graffiti. Ideaal voor Instagram, is het niet?
Wat we even over het hoofd zagen was het feit dat we nog van vanboven op de klif naar beneden zouden moeten geraken en dat was geen makkie! De afdaling was heel steil, de paadjes heel smal en de temperaturen overdreven warm. Na een afdaling van zo’n 25 minuten kwamen we aan op het strand en ja hoor, vrijwel meteen vonden we de brokstukken! Kei coole graffiti, kei blauw water, kei warm weer en kei weinig mensen. Meer moet dat niet zijn voor mij.


Maar natuurlijk moest er ook nog naar boven gegaan worden. Nog geen tien meter naar boven en het zweet liep van ons. Ik meen het, hier in Bali heb ik al meer gezweet dan de rest van mijn leven samen volgens mij. En ook de raarste plaatsen. Zweet dat uit mijn neus loopt en van mijn benen? Ik wist niet dat dit mogelijk was. Duidelijk wel dus.
Onze volgende stop was Pantai Tegal Wangi, dat heel moeilijk te vinden bleek te zijn, aangezien we toch meerdere keren verkeerd reden. Uiteindelijk vroeg ik de weg aan een local en die wees me de weg alsof hij die vraag al heel vaak had gekregen, maar natuurlijk dachten wij dat er niemand zou zijn, aangezien de weg ernaar toe zo moeilijk te vinden was. Dat was buiten de Chinezen gerekend, because there will always be a Chinese doing better. Die hadden de weg duidelijk gemakkelijk gevonden want het krioelde er van de Chinezen die trouwfoto’s waren aan het maken. Oké, misschien geen trouw voor ons, maar wij wilden ook goeie foto’s! Daarom besloot ik een professionele aanpak te hanteren.  Heel vriendelijk vroeg ik aan de Chinezen of ze 2 minuten aan de kant wilden gaan en zei dat ze daarna alle tijd zouden krijgen om foto’s te nemen van werkelijk alles. Het zand, de stenen, de oceaan, de zon, hun voeten, noem maar op. De Chinezen waren er duidelijk van overtuigd dat wij beroemde Westerlingen waren en gingen meteen aan de kant. Perfect voor ons. Toen wij na werkelijk twee minuten aangaven dat zij nu ook foto’s konden nemen en we ook plaats voor hen zouden maken was dat helemaal niet nodig. Ah nee, want zij wilden niet liever dan met een Westerling op de foto. Dus na enkele foto’s met onze fans was het tijd om richting onze volgende stop te vertrekken, die op amper 500 meter lag van de vorige. Jimbaran Panorama Point. Maar die 500 meter was een weggetje dat liep tussen enkele wilde koeien, waar Kiki en Mathi beiden heel bang voor waren. Gelukkig was stoere Cams in de buurt om haar koeienfluisteraartactieken boven te halen en er zo voor te zorgen dat ze ons niet bleven achtervolgen. We kwamen uiteindelijk uit bij het Panorama Point, waar we alweer een prachtige sunset beleefden.

Onderweg naar huis stopten we in een cafeetje waar het geheel toevallig happy hour was! We dronken er iets en zochten terwijl een plekje op voor te eten. We kwamen uit bij Balique in Jimbaran, een supergezellig en fancy restaurant met heerlijk eten! Njammie!

 
Op zondag hadden we geen al te drukke planning. We reden naar Canggu met onze scooters en maakten bij aankomst een strandwandeling langs Old Man’s tot aan La Brisa. Onderweg merkte Kiki op dat ze zich niet had ingesmeerd en bijgevolg volledig verbrand was op haar schouders. Eigen schuld, dikke bult zeker? Wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten en wie zijn schouders verbrandt had zich maar beter moeten insmeren. We gingen uiteindelijk wat chillen bij La Brisa, in de schaduw uiteraard (we wilden het nu ook niet erger maken dan het al was), en speelden er UNO, zwommen wat en aten allerlei sharing dishes. Maar bon, een zittend gat hebben we ook niet echt dus besloten we nog wat te wandelen in het stadje en we bezochten Love Anchor Market, een supergezellig overdekt marktje met sieraden, souvenirs en nog veel meer. We vertrokken voor de grote drukte uit Canggu en gingen ’s avonds in Sanur eten met Coco, Elien en Sanne. Alweer een geslaagd weekend zou ik zeggen!

De nieuwe werkweek begon alvast heel hectisch aangezien Lucie, de Marketing Manager, twee weken op vakantie is in Frankrijk om bij haar familie te zijn. Ik was eerder al gebombardeerd tot haar assistente, maar nu zij er even niet meer is, heb ik mezelf benoemd tot interim Marketing Manager. Niet mis voor een intern zou ik zo zeggen. Maar dat betekent ook dat ik deze week enorm veel werk voor de boeg had. Maar daar hield het niet bij op, want deze week werd onze nieuwe website gelanceerd en ik moet ervoor zorgen dat eventuele schoonheidsfoutjes verdwijnen. Best wel een grote verantwoordelijkheid als je het mij vraagt. Gelukkig is Lucie heel tevreden over mijn werk en vertrouwt ze me 100%, en dat betekent heel veel voor mij!
Tot later voor meer avonturen!
X, Cams

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top