Sssh Sssh it's, oh, so quiet. Sssh Sssh it's, oh, so still… 19 maart 2018 14:43

Sssh Sssh it's, oh, so quiet. Sssh Sssh it's, oh, so still… 19 maart 2018 14:43

Na vier intense dagen op het werk zou het hoe dan ook een “rustig” weekend worden. Want zaterdag was het Nyepi. Ik hoor u al denken “Wat voor beest is me dat?”, en daarom een kort woordje uitleg over deze bijzondere dag.

Nyepi is Nieuwjaar. En wat bij ons met liters alcohol, een feestmaal van verscheidene gangen en veel vuurwerk wordt gevierd, wordt hier op een net iets andere manier aangepakt. Een dag stilte. Meer of minder hoeft het hier duidelijk niet te zijn…

En zoals voor de meeste buitenlanders op Bali, leek het me heel bijzonder (lees: raar) om het Nieuwe Balinese jaar met een dag stilte te vieren. Ik kon nooit geloven dat een heel eiland stilgelegd zou worden voor deze hindoe-viering. En toch.

Na enig onderzoek over deze speciale dag, kwam ik erachter dat dit ritueel werd ontworpen in de hoop een beter mens te worden voor het volgende jaar. Voor mij dus een tweede keer Nieuwjaar en een tweede kans om goede voornemens te maken die ik hoogstwaarschijnlijk toch nooit zou kunnen naleven. Nee, ik heb nog steeds geen karakter daarvoor.

Niet alleen het feit dat we moesten zwijgen, maar ook het feit dat alles gesloten was, was zo ongelooflijk en onbegrijpelijk voor mij. En met alles bedoel ik letterlijk alles. Niemand mocht op de weg of op het strand komen en de enige uitzondering hierop waren bewakers, die erop toezagen dat alle lichten uit waren en dat er geen geluid was op straat, en hulpverleningsvoertuigen. Hoe dan ook, het was niet de dag om iets tegen te komen waarvoor je hulp zou nodig hebben, aangezien ook dokters maar in kleine getale aan het werk waren.

Het begon allemaal op vrijdag, toen voelde ik al iets in de lucht hangen. Ik werkte maar een halve dag aangezien de straten later afgesloten zouden worden. Lege schappen in de supermarkt, zoveel verkeer van mensen die willen ontsnappen, veel mensen die maar een halve dag werkten en geen mogelijkheid om geld af te halen (mijn favoriete woord hiervoor is tegenwoordig “pinnen”, geleerd van de olijke Hollandse bende). Dankzij Smailing DMC, het bedrijf waar ik mijn stage doe, had ik de kans om het weekend door te brengen in het Sense Hotel in Seminyak. Dus trok ik er samen met Kiki en Mathi, jullie welbekend intussen, op uit.

Gelukkig waren bezoekers vrij om te doen wat ze wilden binnen de muren van het hotel, maar de meeste Balinese mensen brachten de dag in stilte door, waardoor ze tijd kregen voor zelfreflectie en mogelijk vasten. Lampen werden uitgezet en niemand werkte op zaterdag.

Toen we op vrijdag aankwamen bij het hotel, kregen we meteen een paar regels die moesten opgevolgd worden tijdens Nyepi. Toen we eenmaal op onze kamer waren – nadat we zorgvuldig hadden gelezen wat we (zeker niet) mochten doen op zaterdag – zag ik al dat de ramen waren afgeplakt en dat er onmogelijk ook maar een straaltje licht uit de kamer zou komen. Het strand op wandelafstand van ons hotel, ideaal om nog even buiten te komen. Tegen het licht van de ondergaande zon probeerden we nog enkele artistieke kiekjes te maken, wat ons toch wel aardig is gelukt!

We wilden op vrijdag nog eens uit eten gaan – het was tenslotte pas zaterdag Nyepi- maar verrassend genoeg waren slechts drie restaurants in heel Seminyak geopend. En die draaiden hoe dan ook hun beste omzet van het jaar.

Na het eten gingen we terug naar het hotel waar we op het terras iets dronken, zodat we de “Ogoh-Ogoh parade” konden bekijken. De dag voor Nyepi bouwt de lokale bevolking ogoh-ogohs, demonische beeltenissen die door de straten worden geparadeerd en later worden verbrand om kwade geesten te verbannen en het evenwicht te herstellen. Mensen rennen doorheen de straten, feesten, dansen en maken veel lawaai, een enorm verschil met de dag die volgen zou.
Terwijl sommige bezoekers het eiland tijdens Nyepi vermijden vanwege de beperkingen, beschouwen anderen het als een once-in-a-lifetime ervaring en gebruiken die dag voor ontspanning of bezinning. En dat was precies mijn plan. Het hotel bood de gewoonlijke faciliteiten aan, maar toch iets beperkter dan normaal. Beperkt internet, beperkte kaart om te eten, beperkte tijd om te eten…
Ik bracht mijn dag door met Kiki, Mathi, een collega -Indah-, en een vriendin van haar. We genoten van een lekker ontbijtje en eigenlijk leek er niets speciaals aan de hand. Tot we de ligbedden aan het zwembad zagen, die natuurlijk al allemaal “gereserveerd” waren. Of beter te omschrijven, waar mensen hun handdoeken al om zes uur ’s ochtends op hadden gedeponeerd. Zonnen zat er dus niet in voor ons. We besloten dan maar aan een tafeltje te gaan zitten en UNO te spelen. Het werd snel duidelijk dat Indah’s vriendin het spel niet supergoed doorhad en dat was ook duidelijk te zien aan de scores. Na haar grote verlies besloten ze naar hun kamer te gaan om films te bekijken. Wij bleven zitten en bestelden wat hapjes en drankjes en begonnen aan een spelletjes Monopoly. Of laat ons zeggen een namiddag vullend spel Monopoly. Vele onderhandelingen, huizen, hotels, belastingen en hypotheken later werd nog maar eens duidelijk dat geluk in het spel ongeluk in de liefde betekent. Maar ik bekeek het van de positieve kant. Ik was nu eenmaal miljonair geworden en wie kan dat zeggen? Chiara had nog net het bord niet in stukken gescheurd toen we beslisten om ermee op te houden.
efd99a6e-a8a4-4797-8ef1-d5351c84ca74We bestelden nog ons avondeten want om 6 uur zou de keuken sluiten aangezien het dan donkerder begon te worden.
Het was pas toen dat ik de impact van Nyepi voelde. Geen lichten meer in de openbare ruimtes van ons hotel, en iedereen ging terug naar zijn eigen kamer. Alles was zo stil. Geen scooters, geen auto’s, niemand die op straat komt, geen geluid buiten de golven van de oceaan. Je zou het niet geloven als je het nog nooit hebt meegemaakt. ’s Nachts, terwijl de lichten uit waren, zaten we een hele tijd in het donker op het terras naar de mooiste sterrenhemel te kijken die ik ooit in mijn leven heb gezien en het deed me nadenken, waarschijnlijk net als de bedoeling is op Nyepi, over alles in het leven en toen besefte ik hoe bijzonder en uniek deze dag is en hoe je niet zou moeten proberen ontsnappen van de stilte, maar deze dag gebruiken om te ontsnappen aan ons dagelijks leven dat altijd zo druk en gehaast is.
In onze kamer voelde het aan als een sleepover en dat was het ook wel een beetje. We genoten van onze laatste snacks, vertelden uren aan een stuk en hebben vooral veel gelachen – in stilte weliswaar.
Toen we zondag opstonden kon het verschil niet groter zijn met de dag ervoor. Ik vermoed nog steeds dat alle chauffeurs op de baan hun claxonneer-schade van de dag ervoor waren aan het inhalen. We besloten om in de voormiddag naar het strand te gaan van Seminyak. Aangezien de hitte niet te houden was, zochten we af en toe verkoeling in de meters hoge golven en kregen er bijgevolg een gratis zoutspoeling bij.


In de namiddag verkenden we de gezellige straatjes van Seminyak, waar het leven intussen stilletjes aan terugkeerde, en rond een uur of 5 besloten we naar ‘La Plancha’ te gaan om te genieten van de zonsondergang. Alweer een geslaagd weekend achter de rug.

Vandaag op stage werd ik voor het eerst bij het Spaans Team gezet, waar ik mijn handen vol had! Het wordt een drukke werkweek, dat voel ik nu al! I’ll keep you posted!
X, Cams

One thought on “Sssh Sssh it's, oh, so quiet. Sssh Sssh it's, oh, so still… 19 maart 2018 14:43

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top