Te heet voor dees planeet, te rood voor een kleurpotlood 19 februari 2018 13:45

Te heet voor dees planeet, te rood voor een kleurpotlood 19 februari 2018 13:45

Zondag 11 februari, de dag voor de stage zou beginnen, besloten Mathi, Kiki en ikzelf om het er nog eens van te nemen. Ah ja, want binnen zitten in dit paradijs zou wel echt zonde zijn. Rond 10 uur ging ik naar Casa Meena, waar ze verblijven en daar zouden we brainstormen over het verdere verloop van de dag. Na nog geen 5 minuten overleg waren we het eens: tijdens de voormiddag plonsen in het zwembad om dan in de namiddag naar Jimbaran te gaan waar we de zonsondergang vanop het strand konden bewonderen.
Terwijl we in het zwembad zaten, ontmoette ik Carole, de Franstalige huisbazin van Casa Meena. Een hele lieve vrouw die zowat als moedertje optreedt voor Chiara en Mathilde. Voor Chiara vooral eigenlijk. Rond de middag bestelden we eten (sushi!!!) op GO-JEK, de plaatselijke Deliveroo/Takeaway.com.
0031444b-7458-403a-bdb7-de52654a0ab3
Na het eten, nog een korte siesta en een poging tot af te koelen in het zwembad vertrokken we naar Jimbaran, gekend voor het gezellige strand dat ’s avonds wordt omgetoverd tot een groot visrestaurant. We reden langs de tolbrug – Bali Mandara Toll Road of Nusa Dua-Ngurah Rai-Benoa Toll Road – waar ik enorm van hou. Ik begrijp dat het nogal raar is dat je van een tolweg kan houden, maar als je het zicht zou zien over de Golf van Benoa waar je over rijdt voor amper 30 cent tol, dan begrijp je me vast wel. Vissers met authentieke bootjes die voor het water te laag komt hun vangst moeten doen, de zon die het water laat fonkelen als een nieuwe highlighter en de kans om met je haren in de wind op een scooter te zitten (ja, ik voel me een echte filmster). Meer moet dat voor mij niet zijn. Toen we in Jimbaran aankwamen parkeerden we onze scooter en liepen we het strand op, met onze voeten in het water. Toen we ongeveer een halve kilometer hadden gewandeld besefte ik dat mijn tolbrugkaartje waar nog heel wat geld op stond in het vakje aan mijn stuur van de scooter had laten zitten. Ik keerde terug met enige stress, maar gelukkig zat het kaartje er nog in! Oef, heb ik even geluk gehad. Ofwel klopt het dan toch wat ze zeggen over Balinezen. Ze stelen niet want geloven stellig in Karma. Hoe dan ook, wat een geluk voor mij! Uiteindelijk maakten we nog een lange strandwandeling, maar daar krijgt een mens dorst van. We kwamen terecht in de beach bar van het Belmond Hotel. Mooi, mooier, mooist. Een mocktail (we waren nog steeds met de scooter) bij zonsondergang, lekker eten en goed gezelschap. Wat een prachtige avond!


Toen we de rekening hadden betaald zocht ik mijn sleutel van mijn scooter maar wat bleek, deze zat niet meer in mijn tas. Of had er nooit ingezeten. Dit. Kan. Je. Niet. Menen. Als drie gekken renden we terug naar de parking en ik voelde mij echt een ezel die zich net wél twee keer aan dezelfde steen had gestoten. Toen we -uitgeput- aankwamen zag ik dat mijn sleutel gewoon nog op mijn kofferbak zat. WAT EEN GELUK!
Maandag was ik al vroeg paraat voor mijn eerste werkdag bij Smailing Tour DMC, op 6 km van waar ik verblijf. Toen ik toekwam kreeg ik een rondleiding van Ms. Lydia, hoofd HR. Ze stelde me zowat aan iedereen in het bedrijf voor, maar als ik 5 namen heb onthouden zal het al veel zijn. Ik mocht aansluiten bij het team Noord Amerika en Europa, maar al snel toonde het team Zuid Amerika en Spanje ook al een grote interesse in iemand die toch iets van Spaans kon. Ik leerde onze producten kennen en blokte heel wat brochures vanbuiten om toch iets over Bali te weten alvorens te gaan verkopen. Bleek dat talenkennis heel belangrijk en schaars is, want ik kreeg meteen de opdracht om vertalingen te doen van reisschema’s. Ook dinsdag kreeg ik nog wat vertaalopdrachten maar daarna kreeg ik via mail een opdracht binnen van het productie team. Een lijst maken van de populairste en beste beach bars van Bali, met wat info over elke bar (contactgegevens, openingsuren…). En vreemd genoeg heb ik nu toch wel het gevoel gekregen dat ik die allemaal eens zal moeten gaan bezoeken… Uitgerekend op woensdag – Valentijn – kreeg ik een passende opdracht. Een huwelijksreis inboeken in de meest paradijselijke hotels en de meest romantische excursies. Ik voelde me al verliefd in plaats van het koppel. Op de reis welteverstaan. Donderdag was er wat minder werk op mijn afdeling, dus vroeg ik aan Lucie, van Marketing of ik haar kon helpen. Of ik het zag zitten om Instagram over te nemen? Duh ja natuurlijk! Indah en Sulis, mijn collega’s, vroegen me of ik donderdagavond wou meegaan naar een Open House evenement in het Swiss Bel Hotel voor alle partners. Ja, waarom niet dacht ik, als ik daarmee een goede indruk maak op de collega’s… Met weinig zin vertrok ik na het werk naar de receptie maar eenmaal ik daar toekwam zag ik dat het ‘gene kattenpis’ was. Free buffet, free drinks, een kijkje nemen in het hotel… Mijn collega’s vroegen of ik mijn vrienden ook wou uitnodigen dus snel stuurde ik naar Mathilde en Chiara dat ze zich als de bliksem naar daar moesten reppen. Toen de meisjes toekwamen waren ze -net als ikzelf trouwens- helemaal onder de indruk van het hele gebeuren. We smulden ons buikje vol en genoten van de ambiance die er hing.

Vrijdag hadden we – althans Chiara en ikzelf- een vrije dag door Chinees Nieuwjaar. Mathilde moest werken omdat haar bedrijf Europese feestdagen volgt. Kiki en ik besloten dus om Mathi ’s avonds wat op te beuren en we hadden een plan. We zouden eerst zwemmen natuurlijk om af te koelen, daarna naar de winkel gaan om inkopen te doen en koken voor Mathilde. Spaghetti zonder gehakt want dat zag er een beetje vies uit in de winkel. Toen Mathilde toekwam was ze aangenaam verrast! We hielden een apero’ke en aten gezellig samen en toen keerde ik huiswaarts om nog wat met de Hollanders te chillen.
Op zaterdag gingen we naar het prachtige Nusa Dua, waar we de Waterblow bezochten en daarna gingen zwemmen en zonnen. ’s Middags zochten we even de schaduw op en aten we een sandwich. Ik ben als de dood voor verbranden dus smeerde ik me om de 15 minuten in met factor 50 maar daar had de zon duidelijk lak aan. Toen ik ’s avonds bij me thuis toekwam sprong ik meteen in de douche met koud water maar het mocht niet zijn. Toen ik uit de douche kwam gloeide ik volledig en was ik een kreeftje. Dan maar 10 liter aftersun op mezelf smeren, want de volgende dag zou ik moeten klanten ontmoeten. En dan wilde ik er absoluut niet meer zo uitzien. Mijn lieftallige huisgenoten vondendat natuurlijk weer heel erg grappig.

Zondag moest ik om 9u aanwezig zijn op het werk om te vertrekken naar het Nusa Dua Beach Resort & Spa waar Joseph en ik de klanten zouden ontvangen en excursies verkopen. Het was bloedheet op zondag. Maar lieft 33° C. Goed geleerd van de voorgaande dag smeerde ik me als een gek in om erger te voorkomen. De Franstalige klanten waren hele leuke mensen die graag Bali wilden ontdekken via onze activiteiten. Yes, eerste verkoop meer dan geslaagd! Rond 14h kwam ik terug aan in Sanur en we gingen naar Kuta gaan. Naar het strand gaan, zwemmen en een pet kopen (klinkt raar, maar een verbrande hoofdhuid is echt niet leuk) waren de doelen van onze dag. Uitkomst: geen pet gevonden en niet op het strand gebleven omdat de vele verkopers ons constant kwamen uitnodigen om te drinken of te surfen en omdat Chinezen ongegeneerd foto’s van ons namen. Skip Kuta dus in het vervolg. We aten nog een kleinigheid in een bar in Sanur en tegen 20u was ik thuis. Nog enkele Thuis-afleveringen inhalen en bedje binnen, want maandag is weer werkdag!
Dus nu zit ik hier, tijdens mijn middagpauze, mijn blog te schrijven en ik bedenk me dat hier nog geen twee weken ben en al zoveel avonturen heb meegemaakt. Wat ben ik dankbaar voor deze unieke kans! Up to the next adventure!
X, Cams

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top