Ups en downs… 26 februari 2018 14:00

Ups en downs… 26 februari 2018 14:00

Maandag was er bitter weinig werk op kantoor, dus veel meer dan wat vertalingen, klanten opbellen en brochures voor de volgende dag klaarleggen had ik niet te doen. ’s Avonds nog een Nasi’tje binnengewerkt samen met de Hollanders, wat televisie gekeken in de zetel en bed in. Nasi Goreng welteverstaan. En bed in zonder Hollanders welteverstaan. Ik zag de dinsdag helemaal zitten! Ik zou weer met Joseph naar Nusa Dua gaan om rechtstreeks te verkopen aan de klanten in het hotel.
Om 8u45 kwam ik op kantoor aan en begon ik alvast met het gerief te pakken dat nodig was om mee te nemen naar het hotel. We vertrokken en ik zou deze keer het verkoopgesprek mogen voeren. Ik zag het helemaal zitten. We ontvingen de klanten, ik vroeg wat ze graag wilden doen en gaf hen enkele verschillende mogelijkheden. Om de beurt vertelden Joseph en ik over de tours en Joseph verzorgde de rekening. Na onze verkopen kreeg ik een rondleiding in het hotel en mocht ik wat vrij ‘inspecteren’. Natuurlijk vond ik dat het strand ook nodig geïnspecteerd moest worden en dus genoot ik nog even van het prachtige weer en uitzicht.
IMG_3492
Woensdag stond er weer een dag in het hotel gepland en ik moet zeggen, dat was zowat het tofste wat ik al gedaan had. Joseph kreeg net een belangrijk telefoontje toen er klanten bij ons waren dus zette ik het gesprek in mijn eentje voort. Niet alleen het feit dat de klanten heel veel wilden doen, maar ook dat ik over enkele uitstekende verkoopsskills beschik zorgde ervoor dat we die dag een enorm bedrag aan excursies verkochten. En ja, ze waren once again heel tevreden over het werk dat ik had verricht. En stiekem was ik ook wel heel trots op mezelf! ’s Namiddags gingen we weer naar kantoor en daar kreeg ik plots veel meer werk dan ze me ooit gegeven hadden. Het was een kwestie van vertrouwen gewonnen te hebben zeker? Ik mocht enkele vouchers maken voor de klanten en dan mocht ik Lucie, de Marketing Manager, helpen. Ze vroeg me om de nieuwsbrief te schrijven in het Frans en Engels, waarin ik een hotel van de week, een activiteit van de week en een nieuwtje van de week in de spotlight moest zetten. Ik stuurde mijn teksten door naar Lucie en ze was enorm tevreden over wat ik had geschreven. Ze gaf me meteen toegang tot de publicatie website van de nieuwsbrief en ik mocht meteen ook de lay-out verzorgen. Het deed me een beetje denken aan mijn blog schrijven, maar dan voor een enorm groot publiek. Ik vond het geweldig! Lucie was zo tevreden dat ze me ’s avonds nog een berichtje stuurde om me te bedanken. Complimenten krijgen is toch tof hé.
Maar naast die hele leuke dag op het werk was er ook wat chaos ontstaan. De immigratiepolitie was namelijk binnengevallen op kantoor bij Mathilde. Wat bleek? Ze had toen ze toekwam in Bali op de luchthaven de verkeerde stempel gekregen bij haar visum, en dat was een toeristenstempel. Daarop staat vermeld dat dat visum niet kan verlengd worden en dat het verboden is om te werken met een dergelijke stempel. Haar paspoort werd van haar afgenomen en er zou nog een hele lange procedure volgen (met waarschijnlijk hoogoplopende bedragen) om het terug te krijgen. Zolang ze haar paspoort niet terug kreeg mocht ze ook niet meer werken. Natuurlijk bracht ze ons meteen op de hoogte en ook Chiara en ik waren bang dat we de verkeerde stempel hadden ontvangen. Bij Chiara was dat ook zo, en zij mocht dus ook niet meer werken tot dat opgelost was. Maar zij had tenminste nog haar paspoort. Toen ik thuiskwam ging ik als de bliksem op zoek naar mijn paspoort en gelukkig had ik de juiste stempel gekregen. Hallelujah. Intussen is de kwestie bij Kiki ook opgelost (zij moest gewoon terugkeren naar de luchthaven om de juiste stempel), maar Mathi is nog druk haar contacten aan het onderhouden bij de ambassade, de immigratiedienst en haar sponsor. I’ll keep you posted.
Donderdag had ik mijn vrije dag omdat ik de zondag ervoor had gewerkt. Mathilde ging op excursie met haar bedrijf (aangezien ze toen nog niet mocht “werken”) en Chiara had ook een vrije dag omdat Dicky zich toen met haar paspoort bezig hield. Ik werkte in de voormiddag wat voor school en over de middag had ik met Rogier en Lotte – twee van de Hollanders- afgesproken om te gaan lunchen bij Soul in a Bowl. Het was heerlijk! En van eten krijg je altijd goede ideeën. Of ja, vaak toch. Rogier, Lotte en ik besloten om ’s avonds een poolparty bij ons thuis te organiseren omdat het Muriel haar laatste avond was voor ze terug naar huis vertrok. We brachten iedereen op de hoogte in onze WhatsApp-groep en raar maar waar, ze zagen het meteen zitten! Na de middag kwam Kiki naar mij om wat te zwemmen en te chillen (UNO spelen) en rond een uur of 3 kwam Lotte thuis. Ik stelde Kiki en Lotte aan elkaar voor en al snel had Kiki door dat Lotte een typisch Hollands topwijf is zonder gêne. Lotte wist dat we al eerder op zoek waren geweest naar een pet en stelde voor om met z’n drie naar Sanur te gaan op zoek naar een pet. We lachten ons te pletter met onze onderhandelingen over de prijs en plots dachten we het gevonden te hebben. Een man vroeg ons 100.000 rupiah (zo’n zes euro) voor de pet die we wilden maar dat vonden wij nog steeds wat te veel. Hij vroeg ons van waar we kwamen en Kiki beweerde uit Italië te komen, ik uit Mexico (wat niet helemaal gelogen is) en Lotte uit Holland (wat de waarheid was). We vertelden hem dat we elkaar hier waren tegengekomen want we wilden niet te veel over onszelf kwijt. We waren met elkaar aan het praten en plots zegt die man tegen ons ‘50.000 voor jullie’. In het Nederlands. We schrokken ons een bult en waren dus helemaal door de mand gevallen. We lachten ons kapot. Uiteindelijk konden we de prijs nog doen dalen tot 25.000 rupiah, wat ongeveer 1,5 euro is. Niet slecht gedaan uiteindelijk. Natuurlijk hadden we van dat alles dorst gekregen en we gingen nog op het strand iets drinken. Nadien ging Kiki huiswaarts en gingen Lotte en ik naar de winkel om onze inkopen te doen voor de poolparty. Een streepje muziek, pizza’s en wat biertjes, het werd een gezellig afscheidsfeestje voor Muriel!
IMG_3536
Zo leuk als donderdag was, zo stom werd vrijdag. Ik kwam toe op kantoor in de veronderstelling dat we weer naar Nusa Dua zouden gaan dus was ik al om 8u45 op kantoor maar al snel kwam teleurstelling 1: Joseph kwam een half uur later pas toe en zei doodleuk dat we niet zouden gaan. Oké, dan maar een dagje op kantoor werken dacht ik. Ik opende mijn laptop maar al snel kwam ik voor teleurstelling 2 te staan. Er was geen verbinding met Wi-Fi mogelijk. Ik probeerde alle trucjes uit die ik kende maar niets leek te werken. Ik vroeg aan één van de collega’s om de IT-man te bellen maar hoe kan het ook anders, teleurstelling 3: IT-man was die dag niet op kantoor. Dus ik wacht even tot ze een oplossing hadden maar al snel had ik door dat ze gewoon niet verder waren aan het zoeken naar een oplossing. Na een hele tijd wachten vraag ik of ik naar huis zou kunnen gaan – waar ik wel Wi-Fi heb – en of ze mij m’n opdrachten per mail konden sturen. Ze stuurden me naar Lydia, want zelf konden zij geen dergelijke beslissingen nemen. Maar wat bleek? Teleurstelling 4: Lydia was er even niet. Ik zet me dus ongeduldig en geïrriteerd terug aan mijn bureau en plots zie ik Lydia en vraag ik haar of ik naar huis kan en ook zij beslist om nog eens “iemand te bellen die eventueel zou kunnen weten wat er aan de hand is”. Na een uur kwam Lydia terug met een jongen die ik nog nooit had gezien. Die begint op mijn computer te tokkelen en na een uur had hij EIN-DE-LIJK een oplossing gevonden. Maar oh, spijtig voor mij, maar de middagpauze was net aangebroken, wat betekende dat ze niets meer zouden geven van werk tot na de middag. Teleurstelling 5 dus. Uiteindelijk kon ik in de namiddag beginnen werken – na 4 uur niets doen. Ik kreeg een opdracht van het productieteam om enkele zaken te doen ik TravPax, maar daar had ik a snel gedaan mee. Toen ik hen liet weten dat ik al gedaan had kreeg ik als reactie “Wow, you work so fast!”. Maar dat is nog maar het begin, want toen ik om een nieuwe opdracht vroeg zeiden ze me “We have nothing at the moment, you can take a rest.”. Geloof me vrij dat ik op dat moment zeker en vast geen “rest” nodig had. Maar I guess dat ik me zal moeten aanpassen aan de balinese gewoontes en mij gewoon niet te druk maken. Gelukkig waren Mathi en Kiki er om ’s avonds voor wat afleiding te zorgen, want we gingen namelijk naar de Night Market in Sanur.
En dat niet te druk maken, dat is precies wat ik zaterdag deed. Het weer was ongelooflijk slecht, dus bleef ik heel de dag thuis samen met Lotte, Rogier en Djordi. We keken films, bestelden Go-Jek en zwommen in de regen. Zonder haast.
Ik keek heel erg uit naar zondag, want eindelijk mocht ik een excursie van het bedrijf meemaken. Les plus beaux temples d’eau. Ondanks het enorm slechte weer, werd het een superleuke dag! Samen met twee Franse koppels, de gids en de chauffeur trok ik erop uit. De gids, Sutoya, was een enorm grappige man en hij vertelde enorm veel over Bali, maar ook over zijn dochter, die pingpongkampioen (van haar leeftijdscategorie) in Bali is. Met de nodige filmpjes. Ik lachte me kapot. We bezochten eerst de meest gefotografeerde tempel van Bali, Tanah Lot. Gelegen op rotsen in het water, waar je bij hoogtij niet bij kan. Prachtig gewoon. Alleen jammer van de duizenden Chinezen die dit ook zo mooi vonden…


Daarna trokken we verder naar de rijstterrassen van Jatiluwih, die behoren tot UNESCO-werelderfgoed, waar we ook lunchten. Honderden hectaren groen in de bergen, adembenemend!


Na de lunch gingen we verder richting Ulun Danu Bratan, de wereldberoemde watertempel in het Bratanmeer (voor de aandachtige lezers, hier ben ik inderdaad al eerder geweest). Maar het goot water toen we daar toekwamen, dus een betere foto dan de vorige keer behoorde niet tot de opties.
IMG_3645We reden verder richting Taman Ayun, een koninklijke tempel, maar onderweg besloot Sutoya een tussenstop te houden bij een koffiebranderij. Maar niet zo maar de eerste de beste. Het was een Kopi Luwak branderij. Voor zij bij wie het nog geen belletje doet rinkelen (https://www.youtube.com/watch?v=XyaHF2nXr0w). Best wel shitty coffee eigenlijk.

Toen we eenmaal bij onze laatste stop waren aangekomen was het weer helemaal gekeerd. Wow wat was het er mooi! Tijd voor een fotoshoot dus!

We keerden huiswaarts en gelukkig duurde de rit niet al te lang. Ik ging nog iets eten in Sanur en ging toen naar huis. Toen ik net thuiskwam stonden Djordi, Rogier en Lotte net op het punt te vertrekken naar Finn’s Beach Club, maar ik moest hen teleurstellen en paste vriendelijk. Gelukkig, want ik hoorde ze in de vroege uurtjes thuiskomen, en aangezien vandaag weer werkdag was zou dat niet al te slim geweest zijn…
 
Oké, ik geef toe, ik ben ook niet altijd even slim, maar soms gebruik ik toch wel mijn verstand hoor! Tot de volgende!
X, Cams
 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top