Zweet en tranen uit mijn ogen… 13 maart 2018 10:51

Zweet en tranen uit mijn ogen… 13 maart 2018 10:51

Maandag begon met goed nieuws. Mathilde had -eindelijk- haar paspoort teruggekregen en was bijgevolg terug een legale stagiaire in Bali. En dat was niet het enige goede nieuws van de dag. Via Fresh, mijn huisgenote, had ik voor zondag een Sunrise Trekking naar Mount Batur kunnen regelen voor een spotprijs van 330.000 Rupiah, zo’n twintig euro. Om deze spotprijs even te duiden: op de meeste plaatsen betaal je daar ongeveer 75 euro voor. Ik voelde me natuurlijk de beste onderhandelaar/zakenvrouw ter wereld. Maar het stond dus vast. Zondag zou ik samen met Mathilde, Chiara, Lotte en Djordi Mount Batur beklimmen. Mount Batur, ofwel Gunung Batur (Gunung betekent “berg”) is een actieve vulkaan bij het Baturmeer. De vulkaan bevindt zich in het centrum van twee concentrische caldera’s, is 1717 meter hoog en is tussen 23670 en 28500 jaar oud. De vulkaan is regelmatig actief en de laatste uitbarsting was in 2000.
Dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag werden gewone dagen op kantoor. Maar donderdagavond was het onze tweede poolparty, aangezien Carmen op zaterdag zou vertrekken. Aangezien iedereen op vrijdag nog moest werken hielden we het behoorlijk kalm. In tegenstelling tot vrijdag, want dan zouden we naar Envie gaan, een nieuwe club in Seminyak. Eindelijk was het vrijdagavond en we waren er allemaal klaar voor. Lotte, Chiara, Rogier, Carmen, Mathilde, Flo en ik. Gezellige preparty en hup, we vertrokken richting Envie. Maar eenmaal we daar aankwamen werden we geweigerd in de club omdat Carmen en Lotte flip-flops aanhadden. Maar gelukkig beschikken deze twee dames over heel wat charme en in no time hadden ze de manager overtuigd om ons toch binnen te laten. We waren nog geen 5 minuten binnen en Chiara en ikzelf deden een wonderbaarlijke ontdekking. Geld. Zomaar voor het rapen op de grond in de club. Aangezien de muziek niet helemaal ons ding was, besloten we naar La Favela te gaan. En je gelooft het nooit maar daar vonden Kiki en ik nog meer geld. We voelden ons echte goudzoekertjes. Na een hele avond shaken op de dansvloer gingen we rond een uur of 3 naar huis. En wat heeft een mens standaard nodig na het uitgaan? Juist ja. Een midnight-snack. En het positieve is dat McDonalds hier 24/24 open is én aan huis levert. We keerden naar huis terug en bestelden onderweg eten. Eenmaal thuis werd ons eten snel geleverd en een Big Mac later kroop ik in m’n bed.
Zaterdagochtend was ik al redelijk vroeg wakker en besloot de buit te tellen van de avond voordien. 50 000 Rupiah. Niet mis! We gingen zaterdag geen al te grote inspanning leveren aangezien we de nacht van zaterdag op zondag om 2u opgehaald zouden worden voor onze trekking, dus besloten we te gaan chillen bij ABC Sanur. ’s Avonds nog een Nasi’tje eten en bed binnen. Maar hoe dan ook ging de wekker veel te snel af.
Om 2 uur stonden we allemaal paraat. Ik kreeg een bericht van de chauffeur dat hij aan ons huis stond, maar toen ik buiten ging kijken zag ik helemaal niks. Heel vreemd. Ik stuurde hem mijn locatie door maar hij was verkeerd gereden, zou eerst Mathilde en Chiara ophalen en stond bijgevolg dus aan hun huis. Ik vertelde Mathi en Kiki dat de driver bij hen was aangekomen, en al snel belde Kiki me terug op in paniek. De auto stond met een platte batterij vast in hun straat. Dat kon je niet menen. Uiteindelijk startte de auto terug toen ze hem vooruit duwden, maar aan het verhaal te horen wist ik dat er iets niet helemaal pluis was. Enkele minuten later kwamen ze bij ons aan en niet alleen Chiara en Mathilde zaten al in de auto, maar ook een onbekend koppel. Met 8 in één auto. Gezellig. Echt tof. Chiara, Mathilde en ik zaten op de bank in de koffer met onze benen in onze nek. Bij manier van spreken natuurlijk. Het was er echt heel krap. En ja, je gelooft het nooit, maar de airco deed het ook niet. Ik had mijn oordopjes en oogmaskertje meegenomen want ik dacht dat ik de tijd in de auto – zo’n twee uur- zou kunnen benutten om te slapen… Misdacht Camille, misdacht. Onze chauffeur was nogal een fan van Bumpy Rides, zoveel was duidelijk. Alle, maar dan ook alle, rode lichten werden genegeerd, putten in de weg werden uitgebreid getest en ook vluchtheuvels werden aan een topsnelheid genomen. Zo’n anderhalf uur na ons vertrek stopte onze chauffeur. We moesten en zouden koffie of thee drinken. Niet dat ook maar iemand daar zin in had dus zaten we gedurende 15 minuten binnen terwijl onze chauffeur honderden telefoontjes pleegde. Uiteindelijk konden we verder en werd het koppel naar een andere auto gestuurd, dus hadden we al iets meer plaats.
We kwamen aan aan de voet van Mount Batur en zagen op de top een gele lamp schijnen. Daar moesten we zijn. Vol goede moed begonnen we samen met onze gids aan de tocht, maar al snel bleek dat onze gids niet echt empathisch was. Chiara en ik zijn om het zacht uit te drukken iets minder getraind en in iets mindere conditie dan de rest dus al snel vormden wij de staart van de bende. Maar ja, iemand moet de rode lantaarn zijn, niet? Lotte en Djordi gingen aan een topsnelheid verder, maar op een bepaald moment kreeg Kiki het gevoel dat ze zou flauwvallen (ze is daar dan ook echt wel goed in, dat heb ik al meermaals meegemaakt). Dus we besloten even te pauzeren, iets te eten en verder te gaan. Maar hoe verder we gingen, hoe slechter het pad werd en hoe groter de kans op ongelukken werd. Het zweet liep van me en op een bepaald moment begon ik dan ook te wenen. Niet van verdriet, maar door de inspanning en er zijn sterke vermoedens dat er dus zweet uit mijn ogen kwam. Ik heb totaal geen idee of dat mogelijk is, maar ik geloof van wel! Het was een enorm lastige beklimming en na een tweetal uur klimmen, zwoegen, zweten en veel zagen kwamen we uiteindelijk boven. We gingen naar een afgelegen plek om vanaf daar de zonsopgang te volgen en de nodige foto’s te nemen. De zon kwam op van achter de vulkaan Mount Agung, die op 25 november 2017 nog uitbarstte. Maar wauw, wat was het een prachtig schouwspel van licht. Alle inspanningen waren het volledig waard geweest. 1717 meter puur genot.



Maar er moest natuurlijk nog afgedaald worden. Fluitje van een cent zou je denken. Wel denk dan nog maar eens. Constant op een losse ondergrond naar beneden gaan betekent vooral proberen om niet naar beneden te rollen. Toen we na anderhalf uur terug bij de auto kwamen begon er bij mij een hongertje op te komen. Ik dacht dat het ongeveer 11u30 was en dus tijd voor lunch. Ik vroeg Kiki hoe laat het was en toen ze zei dat het nog maar 8u15 was schrok ik me een ongeluk. Een tweede bumpy ride later, rond een uur of 10 kwamen we thuis aan. Kapot, moe, versleten. De rest van de dag zouden we geen poot meer uitsteken. Ik sliep die nacht uitstekend… Hoe zou dat toch gekomen zijn?
Gisteren stond ik op om naar mijn werk te gaan. Correctie: ik probeerde op te staan. Maar mijn spieren, die ik sinds zondag ontdekte, waren kapot. Ik kwam toe op mijn werk en kon amper de trap op. ’s Avonds ging ik nog samen met Lotte, Fresh en Kiki iets gaan eten, maar de lokroep van mijn bed was te groot om nog veel te doen.

Vandaag ben ik al gerecupereerd en dus helemaal klaar voor nog meer avonturen. Maar misschien avonturen die niet te maken hebben met een berg beklimmen, want daar heb ik nu wel even genoeg van gehad.
X, Cams

2 thoughts on “Zweet en tranen uit mijn ogen… 13 maart 2018 10:51

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top